De tweede sessie op de Belgische Jacobswegen is aangebroken. De tijd vliegt, want het is alweer vijf maanden geleden dat we vanaf de Nederlandse grens bij Visé in drie dagen naar Huy liepen. Voor deze trip staan de ‘middelste’ drie etappes in België gepland. Vanwege de lengte van de etappes en de reisafstand besluiten we de avond te voren alvast naar België te trekken. Dan kunnen we de volgende ochtend mooi op tijd beginnen.
Afstand: 30 km
Stijging: 310 meter
Daling: 320 meter
Ondergrond: 14 km verhard
Markering: Blauw-gele Jacobsstickers
Voor het eerst op de Jacobswegen hebben we een andere aanrijdroute. Eerder gingen we vanaf Nijmegen via Roermond, Maastricht en verder. Deze keer wijst de navigatie ons via Almere, Utrecht, Antwerpen en Brussel. Vooraf hebben we een appartementje geboekt aan de route van de derde etappe van dit weekend, op het traject tussen Profondeville en Dinant. Na een erg regenachtige rit komen we diep in het donker aan. De laatste afslag, een smal weggetje van 13% stijging op, en dan volgens instructies van de eigenaar wederom rechtsaf. Dat pad is wel erg donker, en nog smaller en heul erg steil. Een dot gas er bij en we rijden een plateau op waaraan een handvol woningen en een paar vakantieappartementjes staan. Het is 21:20 uur en we zijn bij ons tiny house voor dit weekend.
Inie mini
En tiny it is. Een compact woonkamertje/eetkamertje in het midden. Links een badkamertje. Rechts een keukentje. En daarboven elk een slaapzoldertje. Aan de lichtjes in het dal van de Maas zien we dat we een best mooi plekje hebben. De wekkers worden gezet en we gaan op tijd op bed om morgen vroeg uit de veren te kunnen. Alleen te hopen dat we vannacht niet wakker schrikken in de veronderstelling dat we begraven zijn, want het plafond van het zoldertje zit nog niet eens op kniehoogte.
De wekker gaat. Het is 7:00 uur. Tijd voor ontbijt en het smeren van boterhammen voor onderweg. We hebben de dagplanning iets omgegooid. Omdat we al in de regio zijn hebben we daardoor niet al te veel reistijd. Daarom willen we de langste wandelroute naar dag 1 verplaatsen en iets verder door de lopen dan initieel gepland. We rijden in een kleine 40 minuten naar het treinstation van Marche-les-Dames. Dit plaatsje ligt precies tussen Huy en Namen aan de noordkant van de Maas. Vanaf hier pakken we de trein naar Huy en worden daar om 10:00 uur afgezet. Meestal lopen we in het weekend, maar nu op een doordeweekse vrijdag is het daarom drukker dan we gewend zijn.
In april hadden we onze eindstempel bij de kathedraal in Huy gehaald. In een kwartiertje lopen we van het station, steken de Maas over naar de zuidoever en komen dan aan bij de Notre Dame de Huy. Het weer is dikke prima. Het zonnetje komt er al wat bij, we kunnen beginnen! In de Rue sous le Château vinden we direct al de eerste blauw-gele Jacobssticker. De weg buigt langzaam naar rechts en maakt daarna al snel wat hoogtemeters, waarna we Huy uitlopen. En dan buigt de asfaltweg af en volgen wij onze route rechtdoor een boerenpad op. Het pad wordt smaller en steeds natuurlijker. Glooiingen, bomen, weilandjes met een paar koeien of schapen. Deze omgeving is wel erg mooi hoor.
In het bos van Solières passeren we een oude Romeinse stenen brug, waarna we een deel van de route van voormalig tramlijn 550B volgen. Van rails of andere infrastructuur is nu niets meer te zien. Alleen markeringen op de kaart geven het aan. Onderweg passeren we twee oudere dames met hondjes. Eén van hen hoort dat we uit Nederland komen, en ze blijkt ook een beetje Nederlands te spreken. Ze woont nu hier, maar komt oorspronkelijk uit Vlaanderen. Wanneer wij even later bij een stenen bankje pauzeren komen de dames opnieuw voorbij en groeten opnieuw hartelijk.
Op de helft
Na Solières volgt de bestickerde route een iets ander pad dan de GPX-route die we van verschillende website over de Jacobswegen hebben gevonden. Uiteindelijk komen we na een flinke daling aan in het stadje Andenne. Bij de kerk van Saint Begge proberen we een stempel te vinden, maar verder dan een paar lokale foldertjes komen we niet. Via hoekige straten komen we bij de westkant van het stadje en gaat de route plotseling weer over in een boerenzandpad.
En dan zien we voor het eerst weer de Maas. Ter hoogte van de stuw en sluis Andenne-Seilles komen we strak langs de Maas te lopen. Een pad dat gedeeld wordt met de bekende fietspelgrimage EuroVelo #3. Bij het dorpje Sclayn steken we de Maas over. Dit zou in onze originele planning de eindbestemming van dag 1 zijn. Maar het weer is goed, de beentjes ook, dus zien we de komende 7 kilometer ook wel zitten.
Aan de overkant van de Maas gaan we vanaf Scleineaux weer omhoog. Volgende de kaart staat er ons nog twee klimmetjes te wachten. Niet het fijnste wandeltraject, aangezien we op het asfalt van een doorgaande weg moeten lopen. En tevens omdat de locals hier de vaart er goed in hebben. Vanaf het dorp Vezin wordt het wat rustiger en volgen de laatste kilometers van vandaag. Op het kaartje hadden we al gezien dat we tussen Wartet en Marche-les-Dames een militair terrein zouden passeren. Het blijkt een grote trainingslocatie van commando’s. En op het moment dat wij er langs lopen komen er elke paar minuten rekruten de helling af speed-marcheren. In vol tenue, met forse bepakking en een geplastificeerd omgevingskaartje. Dat tempo houden wij niet bij, en wij stappen rustig door totdat we beneden weer bij het station van Marche-les-Dames zijn aanbeland.
Ff wachten nog…
Met zes-en-een-half-uur wandeltijd en 30 kilometer in de benen komen we rond 17:00 uur aan bij het station. Gauw de warme schoenen uit. In een dik half uur rijden we terug naar het huisje onder Profondeville. We hebben echt geen zin meer om op stap te gaan voor boodschappen en bestellen online een pizza. Hebben wij even de tijd om te douchen.
Keurig op tijd wordt de pizza bezorgd. De bezorger belt nog even voor de zekerheid of hij ook die smalle straatjes en steile hellingen op moet, maar ik besluit heb halverwege tegemoet te lopen. Dampende pizza’s! En dan de rust in. In tegenstelling tot al onze eerdere wandelweekenden hebben we dit keer geen escapespel meegenomen, maar gaan we een puzzle van 950 stukjes proberen te leggen. Ondertussen schrikken we nog even op wanneer een balonvaarder op zeer geringe hoogte hier over de Maasvallei naar beneden komt zeilen. Hoewel we met ons huis niet eens heel hoog zitten hangt de ballon op een gegeven moment zelfs onder onze hoogte ergens boven de Maas. Of een piloot die heel goed weet wat hij doet, of een totale gek.
De puzzle weten we niet helemaal te voltooien deze avond, maar de vermoeidheid wijst ons het bed. Tandjes poetsen en weer terug naar de knusse slaapzoldertjes.
