Na een zonnige lente-achtige dag gisteren, begint vanmorgen helaas fris, guur en mistig. Door privé-chauffeur Jorrit worden we ’s ochtends rond kwart over negen afgezet bij de kerk in Oosterbierum. Meestal lopen we de officiële Ziltepad etappes van stempelplaats naar stempelplaats. De vorige wandeling hebben we echter een stukje verlengd. Oorspronkelijk zou de etappe van vandaag ruim 30 kilometer zijn, maar omdat we de rondwandeling vanaf Peins met 8 kilometer hebben verlengd, blijft er voor vandaag zo’n 23 kilometer over.
Via de Buorren en it Fiskerspaed (paed Baudien, geen pead) lopen we Oosterbierum uit richting het noorden, richting de zeedijk. Bij het eerste paaltje van de wandelknooppunten verwarren we kort links en rechts, omdat de rechterroute over privé-erf lijkt te lopen. Maar nadat we 250 meter verkeerd waren gelopen, kwamen we er door het terugbuigende pad achter dat we toch de rechter afslag hadden moeten hebben. BTW-tje…
De dijk op
We zigzaggen tussen de landerijen door en mogen dan rechtsaf, een onverhard pad in, richting de zeedijk. Het pad eindigt met een brede houten brug. Aan de robuuste omvang te zien ooit geschikt voor boerenverkeer zoals trekkers. Maar de huidige staat van het doorgerotte hout doet ons twijfelen of we zelfs als wandelaars vertrouwd de oversteek kunnen maken. Dat blijkt nog prima te gaan. Langs de voet van de dijk lopen we westelijk. Waar we na een kleine kilometer langs een bijzondere bouwwerk lopen. Maar wat is het?
Ter hoogte van de Slachtedyk (startpunt van de vierjaarlijkse Slachte Marathon) zien we een metershoge combinatie van heuvels die in elkaar overlopen. Een meter of 15 breed en 50 lang en op het oog een meter of 10 hoog. Volgens Google Maps zou het hier “Dijk van een Wijf” heten. Met een beetje fantasie zien we in het silhouet een liggende vrouw, maar het is wel vergezocht. Ook omdat we met de heuvels en bulten de juiste pose niet goed weten uit te dokteren. Het terrein is verder niet toegankelijk. Wel nemen we een klimmetje de zeedijk op. Via een recent aangelegde betonnen trap beklimmen we de 10 meter hoge dijk. Heel ver kunnen we niet kijken, omdat het nog steeds behoorlijk mistig is. En hier bovenop voelen we de gure noordenwind. We besluiten terug te keren naar de lijzijde, en lopen verder.
Nog geen kilometer verderop loopt onze route alsnog weer de dijk op, maar de dijk zelf buigt af naar het zuiden. Hierdoor hebben we minder last van de wind. Na een paar kilometer komen we aan bij de spuisluis en gemaal Roptazijl. Hier verlaten we de dijk en lopen weer de landerijen in. Via Wijnaldum en even later Midlum lopen we richting Harlingen.
Jimme rinne ferkeard!
Een wat oudere mevrouw op een bromscooter rijdt over het fietspad op ons af. “Jimme rinne ferkeard!” roept ze; Fries voor “Jullie lopen verkeerd“. Eerst begrijpen we haar niet zo goed, maar de wat verwarde madam probeert ons duidelijk te maken dat we op háár zijde van het fietspad lopen, vindt ze. Zo kan ze er niet langs, vindt ze. We hebben al door dat uitleggen hier niet echt een optie is en wensen haar een fijne dag.
Langs het Van Harinxmakanaal lopen we Harlingen binnen. We bezoeken de veerboot terminal voor een korte sanitaire stop. Ook besteld Baudien twee warme chocomelk to-go. Waarvan ééntje met slagroom, wat de kiosk-mevrouw vervolgens nog bij het restaurant moet ophalen. Maar ja, Jan heeft altijd mét slagroom, dus ook nu.
Langs het spoor en de havens lopen we opnieuw richting de zeedijk. Hier staat een stenen zuil op de zeedijk, oorspronkelijk Terminus genoemd, maar in de volksmond “De Stenen Man”. Na het monument is er voorlopig niet zoveel meer te zien. De geasfalteerde dijk met grastop links. Het zeewater van de Waddenzee rechts, en een horizon die verstopt ligt achter grijze mist.
Na een paar kilometer buigt de dijk ditmaal af naar rechts en zijn we bij de bestemming voor vandaag Zurich. Niet te verwarren met het bekende Zwitserse Zürich. De stempel kunnen we als het goed is vinden bij de Dorpskerk. Voor ons het laatste Ziltepad kerkje op Friese grond. De volgende etappes lopen namelijk via de 32 kilometer lange Afsluitdijk naar Noord-Holland.
Binnen in het keurig onderhouden kerkje vinden we inderdaad de bekende eikenhouten standaard van het Ziltepad. We drukken de stempel voor etappe 8 bij in ons boekje. Hiermee hebben we nu na 23 Ziltepad-wandelingen de 12e stempel verzameld. We zijn over de helft!
