Een mistig dagje vandaag. We rijden opnieuw naar Sint Jacobiparochie / St. Jabik. Al vele malen waren we hier. Met de start van onze tocht van de Jacobswegen eind 2023. Eind 2025 opnieuw voor een herstart voor de westelijke route. Recent nog voor de Ziltepad-etappe vanaf Hijum, en de rondwandeling boven St. Jabik. En nu voorlopig voor de laatste keer. Opnieuw starten we op de centrale kruising, voor de Groate Kerk.
De route begint westelijk over de Westerweg. Na een kilometer slaan we linksaf de Zondervans-reed in die we nog kennen van een stukje Jacobsroute. Maar na opnieuw zo’n duizend stappen draaien we rechtsaf, weer westelijk. De wereld is fris, grauw en klein. De stevige mist zorgt voor een uitzicht van zo’n 200 meter, waarin zo nu en dan een boom, huis of windmolen een silhouet tekent.
Op de T-splitsing moeten we linksaf en lopen nog een stukje tot aan het compacte dorpje Firdgum. Na een rondje rond de ranke kerktoren nemen we bij een bankje de tijd voor een korte pauze. Baudien heeft hete thee en sûkerbôle meegenomen. Een jonge traditie, die ook op deze frisse ochtend erg welkom is.
Kruisen van het Jabikspaad
Vanaf Firdgum loopt de route de andere kant op, en gaan we oostwaarts. Hemelsbreed richting Minnertsga, maar gezien de dichte mist ontbreekt elk gevoel van oriëntatie. We navigeren aan de hand van een kaartje, en kunnen alleen ijkpunten als een woonerf of een sloot onderscheiden. Maar steady as we go komen we toch steeds een stuk verder.
Na een stuk langs een verdwaalde boomwal zigzaggen we over betonpaden richting het dorpje Ried, waar we in december ook met het Jabikspaad doorheen trokken. Vandaag geen stempels, wij gaan linksaf en trekken langs de elfstedenroute langs de eendzame (mind the pun) vaart. Totdat we rechtaf de weilanden in mogen. Nou ja… weilanden. De sompige natte Bildtse klei die nu na ontdooien van een vochtige winterkou ons nauwelijks weet te dragen. Sop, sop, wij glibberen en stampen door.
Ter hoogte van voormalig Kleaster Anjum worden we aangesproken door een mevrouw. Ze ziet ons een bankje passeren, maar wil ons er toch even op wijzen dat we een prachtig informatiebord vergeten te bekijken. Vlak voor vlak toont ze ons de teksten, foto’s en het lokaal geschreven gedicht. We evenaren het enthousiasme van deze mevrouw niet helemaal, wat betreft deze informatie, maar ze doet haar best. Volgens haar zullen we aan onze route nog zeker twee vergelijkbare bankjes treffen. Wij lopen weer door het Boerepaad op.
Leegte
Halverwege de Kleasterdyk verlaten we het asfalt opnieuw, en komen we over een gravelpad te lopen. Richting een zwemvijver, zo staat aangegeven. Helaas hebben we geen zwemkleding meegenomen, dus die verlate nieuwjaarsduik moet opnieuw even wachten. Nadat we de Menamerdyk oversteken komen we opnieuw in de weilanden te lopen. Kilometers lang wisselen grasland en natte klei elkaar af. Onderbroken door een paar gammele houten bruggetjes. Bij een stalen hek passeren we met wat kunst en vliegwerk dit obstakel, maar komen we pas daarna achter dat het hek besmeurd was met vogelschijt. Jakkiebah. Dan maar op de knietjes de handschoenen schoon poetsen in het natte gras.
We zijn al een tijdje onverhard aan het ploegen wanneer we op de GPS-kaart zien dat we de slootwal moeten verlaten, en diagonaal een weiland moeten oversteken. Het is zo mistig dat je nergens oriëntatiepunten zien. Alleen het ruisende geluid van de A7 tussen Leeuwarden en Harlingen ergens verderop geeft ons een gevoel van richting. Aan de overkant bereiken we een asfaltweg richting het dorpje Skingen. In mijn jeugdherinnering aan de basisschooltijd met meester Boomsma, leerden we een kort versje over Skingen. Dit moesten we vervolg in canon door elkaar zingen:
Skingen, in klok. Sân hûzen en in bargehok. In barge, barge, bargehok.
Vanaf Skingen volgt de route de Alddyk en komen we 2 kilometer later aan in Peins, waar we de stempel voor etappe 9 willen halen bij het kerkje. Het kerkje staat deels in de bouwsteigers. En een bordje geeft aan dat we bij huisnummer 4 achter de kerk een sleutel kunnen ophalen. Daar aangekomen komt een enthousiaste meneer ons al binnenshuis tegemoet. De deur zwaait open, en we krijg zonder iets de vragen al een sleutel toegestopt. En de mededeling dat het in de kerk op het moment wel een enorme puinzooi is vanwege een verbouwing.
We openen de kerkdeur en treffen inderdaad een stoffig voorportaal met overal bakken met timmemansgereedschap en bouwmaterialen. We lopen verder de kerk in en zien dan dat de houten vloer deels is opengetrokken. Daarbij zijn de oude plavuizen en grafstenen eronder weer aan het licht gekomen. Gezien er nieuwe elektriciteitskabels zijn aangelegd zal de vloer binnenkort waarschijnlijk weer opnieuw gedekt worden met de dikke houten planken.
Links, tussen de kerkbanken en stapels nieuw vurenhout, vinden we de bekende Ziltepad-standaard met de routeboekjes en etappe-stempel. Bij stempelen etappe 9 bij en brengen daarna de sleutel weer terug.
