Vandaag lopen we een keer off-sync op het Ziltepad. De vorige keer waren we geëindigd in Zurich, en zou de volgende verplaatsingsetappe over de Afsluitdijk lopen. Die is vanwege groot onderhoud pas in 2027 weer toegankelijk, waarmee de aanname naar voren kwam dat we dan eerst maar aan de overkant in Noord-Holland verder moesten. Daarmee vergaten we even dat Zurich zelf ook nog een rondwandeling heeft. Dus die houden we nog tegoed.
Vanaf Bolsward carpoolen we in een half uurtje de 32,5 kilometer lange Afsluitdijk over, die we ooit dus nog als afsluitende etappe van het Ziltepad zullen gaan lopen. Maar vandaag staat de rondwandeling van Oosterland, etappe 7, op de agenda. Na een flink bewolkte rit rijden we het Noord-Hollandse Oosterland binnen. Net voorbij de Michaëlskerk vinden we een parkeerplaats en trekken de wandelschoenen aan. Negen uur in de ochtend. Wij zijn er klaar voor.
Brrrrr, waar blijft die zon?
De route wijst ons vanaf de kerk westwaarts het dorp uit, en dan direct noordelijk richting de zeedijk die hier op slechts een paar honderd meter wandelen ligt. Via de Molgerdijk lopen we rond de Kleiput Vatrop; een binnendijkse poel waarin een hoop watervogels bivakkeren. Op dat moment begint een voorzichtig zonnetje door te breken. Dat gaat de goede kant op met het weer. De vorige wandelingen hadden we al genoeg bewolking en mist gezien. Tijd voor mooier lenteweer.
Dan komt de haven van Den Oever in beeld. De zeedijk gaat hier over in een recent vernieuwde kade inclusief grote sluisdeuren die het dorp moeten beschermen in tijden van hoog water. Langs de haventerreinen met loodsen en vissersboten komen we aan bij een fietserstunnel onder de snelweg A7 door, net voorbij de het sluizencomplex van de Afsluitdijk. Hier zijn we al talloze keren overheen gereden met de auto, vanuit Friesland naar bijv. Amsterdam, Hoorn of Alkmaar, maar nooit eerder liepen we hier. We komen aan aan de kant van het IJsselmeer.
We komen langs het Gemaal Leemans. Na de aanleg van een nieuwe dijk is rond 1930 dit gemaal gebouwd, samen met een “broertje” in Medemblik. De gemalen werden gebruikt om het Wieringermeer leeg te pompen en te kunnen inpolderen. Met tot wel 6,60 meter onder NAP is dit een van de diepste polders van Nederland. Oorspronkelijk werd het bemaalde water geloosd op de Zuiderzee. Maar toen door de aanleg van de Afsluitdijk dit het IJsselmeer werd, en daarmee zoetwater, ontstond er een zoutoverschot van zo’n 800.000 ton zeezout. Daarom is later een 1.100 meter lange leiding aangelegd waarmee Gemaal Leemans het water kon gaan spuien op de Waddenzee.
Robbenoordbos
Voorbij het gemaal trekt de wandelroute het Robbenoordbos in. Oorsponkelijk aangepland in de nieuwe polder omdat het terrein ongeschikt was voor de landbouw. De rechte paden verraden al een aangelegde oorspong, al zijn er met een paar kleine kronkelpaadjes wel minieme pogingen gedaan het wat speelser te maken voor de recreant.
Na een paar kilometer wordt het opener, en lopen we ten hoogte van een door de mist onzichtbare zendmast een natuurgebied bij de Dijkgatsweide in. Een waterrijk gebied waarin vele vogels rondfladderen, in de plassen, bij het vele riet. Niet voor niets dat we verderop een uitkijktoren voor vogelaars aantreffen. Eventjes boven kijken hoor!
Vanwege broedseizoen mogen we sinds vorige week niet meer de oversteek maken door het gebied, en worden we geïnstrueerd om de alternatieve route met de paarse pijlen te volgen. Het is maar goed dat we de route op GPS mee hebben, want de paarse pijlen zijn we al gauw kwijt. Net als andere paaltjes van het wandelnetwerk die meer dan regelmatig ontbreken. Na opnieuw een stukje bos komen we aan bij de IJsselmeerdijk. Hier bezoeken we kort een uitzichtpunt met informatie over het “Gat in de dijk”. Hier is in oorlogstijd de dijk richting de Wieringermeerpolder opgeblazen. Later is deze locatie omgebouwd tot vogelreservaat, waar je vanaf dit uitzichtpunt een mooi overzicht hebt.
We zijn nu op het verste punt vanaf het startpunt. De terugroute start hier bovenop de met gras beklede IJsselmeerdijk. Via opstapjes steeds over de stalen hekken, de schapenschijt ontwijkend, en een paar honderd meter verderop opnieuw een hekje. Zo lopen we in een kilometer of vier terug naar de zuidelijke havens bij Den Oever. Opnieuw ten hoogte van het Gemaal Leemans, lopen we nu via een fietstunneltje terug de A7 onderdoor.
Bouwwerrukzaamheden
Hier stuiten we echter op een hindernis. De weg is opengebroken ter hoogte van de Stontelerkeersluis. En dat is juist de enige oversteek van het kanaal op deze plek en in de buurt. Vele bouwhekken en camerabeveiliging geven aan dat het ook zeker niet de bedoeling is te proberen hier over te steken. Maar omlopen zou zowel noordelijk als zuidelijk flink wat extra kilometers betekenen. Tja, en nu?
Een toevallige passant met een hond bevestigd het vermoeden van omlopen: dat is een flink eind. “Maar dáár kunnen jullie wel door het hek sluipen”. Hoewel het duidelijk niet de bedoeling is, zien we er geen kwaad of ander onheil in. We sneaken door een gat bij het hek en steken de bouwplaats over. Zonder verdere moeite stappen we daar over een ander hekje en zijn we weer terug op de normale weg. Pfieuw… Geen alarmen, geen gekkigheid, en toch voelde het wel als een actie waar anderen in welke vorm dan ook aanstoot aan zouden kunnen nemen.
Na dit avontuur vervolgt de route zich langs een polderkanaal met aan weerzijden verhoogde dijkjes. Eerst achter een rijtje huizen langs, dan bij een stalen hek zoals we die op IJsselmeerdijk eerder zagen, en toen… een kwade briesende gans. Midden op het dijkje. Het waakse beest staat met hoog gestrekte hals duidelijk te maken dat dichterbij komen geen optie is. We checken de optie of we er links omheen kunnen. Een meter of 5-6 ruimte. Als we doorstappen dan redden we dat misschien. Maar nog voordat we dat idee in werking kunnen zetten duikt de gans met zijn kop in onze richting en komt luidkeels briesend op ons af gestormd. W00t! We trekken ons snel terug achter het hek en nemen verdere afstand. Deze dude gaat ons er zekerteweten niet langs laten. Bij de illegale oversteek van het bouwterrein zojuist, dachten we een omleiding te besparen, maar deze gepikeerde vogel respecterende besluiten we toch maar om te lopen via de weg.
Bellen voor een bezichtiging
Met een paar honderd meter omlopen komen we aan ter hoogte van restaurant De Zingende Wielen. Aan de opzet te zien een soort truckerscafé, hier aan de N99 tussen Den Oever en Den Helder. We steken de weg over en lopen het laatste stukje naar Oosterland. De eindlocatie van deze etappe is bij de Michaëlskerk. Het terrein ziet er netjes onderhouden uit, evenals het kerkgebouw zelf. De deur blijkt op slot, maar een klein bordje beschrijft dat we voor toegang mogen bellen met een telefoonnummer. Een aardige meneer neemt op en geeft aan direct onze kant op de komen.
Een paar minuten later komt een vrolijke meneer ons de toegang tot de kerk verschaffen. We krijgen de stempel voor etappe 7 bijgezet, en mogen de kerk bezichtigen. Hij was natuurlijk niet voor niets gekomen, verzekerde hij ons. Ook wijst hij ons op de opengestelde crypte die onder het koor van de kerk zit. Het trappetje af, een dik rood gordijn door, en hier zien we de vrijwel lege maar zeer netjes onderhouden crypte. Er staan een aantal oude stenen lege lijkkisten opgesteld, waarvan de geschiedenis verder onbekend is. Mogelijk ooit van welgestelde Wieringers? Of zeevaarders? Informatie ontbreekt, en verder is er hier beneden niet veel te zien.
We bedanken de meneer voor zijn gastvrijheid en keren terug naar de auto, terwijl nu aan het eind van onze wandeldag de zon permanent begint door te breken. Dat het wel een uur of twee eerder gemogen hoor. Toch zijn we dankbaar voor de fijne dag. In een half uurtje rijden we terug, over die Afsluitdijk. Dat object wat we dus ooit nog eens wandelend gaan bedwingen. Maar eerst nog een paar Zilte-etappes in Noord-Holland en het deel voorbij Delfzijl.
