Het bleek een korte nacht. Hoewel we netjes op tijd wilden gaan slapen zwol het feestgedruis van het huwelijksfeest in Schloss Walbeck gisteravond alleen maar aan. Tot een uur of drie in de nacht. Toen werd het rustig. Totdat de plaatselijke haan nog geen half uur later de ochtend aankondigde. Kukelekuuuuuu! Na wat korte hazenslaapjes gaat de wekker om half 8. Opfrissen, aankleden en op naar het ontbijt.
In de Rittersaal van Schloss Walbeck wordt net een uitgebreid buffet klaargezet. Broodjes, vele soorten beleg, yoghurt, fruit. Er is van alles verkrijgbaar. We nemen rustig de tijd voor ontbijt pakken daarna de auto richting Steyl. Het is helder en zonnig. Op de autoradio horen we het weerbericht voor de dag: mooi zonnig weer, maar door de wind zal het ijzig koud zijn. In Steyl parkeren we de auto bij de Plus supermarkt, waar de vooraf geboekte taxi al klaar staat. Chauffeur Eddy is erg geïnteresseerd in ons verhaal. In een klein half uurtje brengt hij ons naar onze startplek aan de rand van Walbeck.
Het weerbericht van een uurtje geleden had niet gelogen. Een prachtige ochtendzon, mooie heldere lucht, maar god wat is het koud in de wind! Vanaf Walbeck lopen we opnieuw tussen de kwekerijen door. Net als gisteren kunnen we het wel waarderen dat we na een uurtje in de wind even kort een bosstrook door mogen. Al is het van korte duur, de luwte doet ons goed.
Brain freeze
Dan keert de route opnieuw oostwaarts, opnieuw vol de ijzige wind in en met de kerk van Straelen nog op zeker een kilometer of vier voor ons. We houden het wandeltempo wat hoger, maar merken de achterstand in energie die een slechte nacht met zich meebrengt. We komen aan in Straelen en lopen richting de Peter und Paulkirche midden in de stad. Hier zouden we een stempel moeten kunnen halen. Met een hoge ademhaling, en een soort ‘brain freeze’ in het voorhoofd die je van een te snel gegeten ijsje kent lopen we de kerk in. Beschutting, eindelijk.
En dan wordt de blijdschap die we meestal ervaren bij het halen van een mijlpaal, verdrongen door een onzekerheid. We zijn pas net over een kwart van de route. En we zijn nu al zo koud. En moe. We moeten nog zeker een 20 kilometer verder lopen. Opgeven is geen optie. Maar…? En…? Hoe…? Het wordt even te veel. We besluiten troost te halen bij een bakkerij tegenover de kerk en bestellen thee en wat lekkers, terwijl we binnen weer wat kunnen opwarmen.
Wanneer we ons beraden vallen we terug op ons principe dat stress in veel gevallen een keuze is. Doorlopen is geen optie. We voelen ons niet fit, zullen nog 4-5 uren door deze kou verder moeten lopen. We besluiten dat het klaar is voor vandaag. Het voelt op het moment als opgeven, wat wrijving geeft met het doorzettingsvermogen, maar daar komen we wel overheen.
Via internet weten we al snel een taxi te bestellen en nog geen uur later worden we door chauffeur Ilias weer afgezet bij onze auto in Steyl. Het is even niet anders, maar we ‘ll be back! Etappe 5 van het Jacobspad Limburg houden we nog tegoed voor de volgende keer. In iets warmere tijden.
PS. Een dag na thuiskomst blijkt een griepvirus de waarschijnlijke oorzaak van het niet fit zijn en wordt met fikse koorts de lappenmand opgezocht. Kunnen we toch een beetje een externe oorzaak de schuld geven 🤒
Routekaart
Dit laatste deel van etappe 4 brengt ons van de rand van Walbeck, over Auwel naar het centrum van Straelen.
